Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

"Τα μπάνια του λαού".....

 
 Έχουμε συνηθίσει στη χώρα μας, οι μεγάλες αποφάσεις να λαμβάνονται πάντα σε περιόδους που οι πολίτες έχουν έστω και ελάχιστη διάθεση ν΄ασχοληθούν με τα κοινά, το μέλλον τους και την πολιτική. Κι αυτό γιατί παρά το ότι ευκαιρίας δοθείσης φτάνουν στα άκρα για το κόμμα, συνήθως στα σοβαρά ζητήματα, αφήνουν να τα  προβάλλουν, να αγωνιστούν και να τα λύσουν οι άλλοι. 
  Κι αφού αυτό είναι αντιληπτό από τους πολιτικούς και τους εξυπηρετεί το εκμεταλλεύονται στο έπακρον. Μόνο που ενίοτε χρειάζονται τη συμμετοχή των πολιτών για να πετύχουν τους στόχους τους. Και σε αυτήν την περίπτωση δεν πρέπει ο πολίτης να δυσανασχετήσει.  
  Έτσι στα χρόνια της μεταπολίτευσης "έπαιξε" η φράση "τα μπάνια του λαού". Κανείς δεν ήθελε να ενοχλήσει τη θερινή ραστώνη του Έλληνος κι έτσι και οι 300 εθνοπατέρες έλιωναν σε χλιδάτες

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Κλαις Έλληνα;


Πάνω στο μνήμα ένδοξων και θλιβερών ημερών, μετράς τα χρόνια που πέρασαν, μετράς τα κορμιά που έπεσαν, μετράς το αίμα που χύθηκε, όλα αυτά για σένα, τον πολίτη της Ελλάδας. Γιατί πλέον το Έλληνας δε σου επιτρέπουν να το λες περήφανα. Είσαι ένα κομμάτι του σήμερα και στο σήμερα δε χωρούν τα έθνη. Τώρα είναι όλοι πολίτες.
Κι εσύ που θέλεις ν’ αντισταθείς στη λήθη, συλλέγεις   μνήμες και χτίζεις το μαυσωλείο του γένους σου. Θρέφεις τις ρίζες σου με το δάκρυ. Πας πίσω τη μνήμη, όσο μπορείς, να βρεις την αρχή του τέλους.
Ναι, κάπου εκεί είναι στο 1071(26/8), που ο Ρωμανός ο Δ΄ο Διογένης ηττήθηκε στο Ματζικέρτ απ’ τον σουλτάνο, αρχίζει η παρακμή του Βυζαντίου και μετά έρχεται η κατάληψη της Πόλης από τους Λατίνους το 1204(13/4). Λατινοκρατία και ο λάκκος σκάφθηκε βαθύτερος. Με τα προσχήματα κρατήθηκε η Πόλη και στα 1453(29/5) η Άλωσή της απ’ το Μωάμεθ το Β΄, ανοίγει την πόρτα στο σκοτάδι.

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Κυπριακό - Ο τιμοκατάλογος της ντροπής....


Πόσο τιμάται μια εισβολή;

Χαρακτηρίστηκε από το σύνολο σχεδόν των Μ.Μ.Ε. , μια που ο αντίλογος συνήθως θάβεται όταν δεν αρέσει, ως "Ιστορική απόφαση για αποζημίωση της Κύπρου από την Τουρκία". 
"Ο λόγος για την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο  επιδίκασε αποζημίωση 90 εκατομμυρίων  ευρώ υπέρ της Κύπρου από την Τουρκία. 
Αυτό το ποσό η Άγκυρα θα πρέπει να το καταβάλλει εντός τριμήνου.
Η Τουρκία κρίθηκε ένοχη για σωρεία παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έγιναν κατά τη διάρκεια της εισβολής στο νησί και συνεχίζονται μέχρι και σήμερα εξαιτίας της συνεχιζόμενης κατοχής του βορείου τμήματος.
Το "χαστούκι" στην Τουρκία γίνεται ακόμα πιο ηχηρό καθώς
μόλις ένας δικαστής από τους συνολικά 17 τάχθηκε κατά της πρωτόδικης απόφασης, τον Μάιο του 2001.
Το δικαστήριο αναφέρει πως η Τουρκική Δημοκρατία πρέπει να καταβάλει 30 εκατομμύρια ευρώ ως αποζημίωση για ηθική βλάβη συγγενών αγνοουμένων, ενώ εάν δεν καταβληθεί το ποσό αυτό τότε ο τόκος θα ισούται με το επιτόκιο δανεισμού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

Στην αυγή του νέου χρόνου..... (A l'aube de la nouvelle année ...../En los albores del nuevo año ...../At the dawn of the new year ....)


 Στεκόμαστε με δέος μπροστά στο χρόνο, απελπισμένοι, ίσως ακόμα δοσμένοι στο όνειρο, φοβόμαστε να ελπίσουμε και να ευχηθούμε. Τα όσα έχουμε πει, όσα μέχρι σήμερα έχουμε ποθήσει κι ευχηθήκαμε, σε μια βάρκα ξεμακραίνουν και μας τρομάζει το ναυάγιο.


Περάσαμε άραγε την καταιγίδα; Ας πιστέψουμε πως το κάναμε. Ας αφήσουμε τον κακό μας εαυτό πίσω, θαμμένο σε αναμνήσεις διδακτικές για το αύριο και ας ελπίσουμε να βρούμε τη δύναμη να παλέψουμε για το μέλλον. Όχι για ν' αφήσουμε το στίγμα μας στο σήμερα, αυτό το προνόμιο το χάσαμε, αλλά για να χτίσουμε με τα δικά μας μικρά θέλω, τις στέρεες βάσεις για τις γέφυρες προς το αύριο, να διορθώσουμε τα λάθη του αρχοντοχωριάτη και να κολλήσουμε τον καθρέπτη που μας έλεγε την αλήθεια.  

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

17 Νοεμβρίου 1968 - Καταδίκη δις εις θάνατο του Αλ.Παναγούλη


Το άρθρο που ακολουθεί είναι αναδημοσίευση από μια παλαιότερη ανάρτησή μου στο  mantatoforos.blogspot.gr, με τον ίδιο τίτλο και η εισαγωγή του αποτελεί σχόλιο με το διαδικτυακό μου "ψευδώνυμο".


Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011


Η μνήμη των γεγονότων που στιγματίζουν την πορεία μιας χώρας ή προσώπων που έδωσαν το δικό τους στίγμα, ασθενεί όταν αυτά τυχαίνει να έχουν πραγματοποιηθεί την ίδια ημερομηνία. Επισκιάζονται έτσι γεγονότα - σημαντικές πτυχές του παρελθόντος, ανάλογα με το ποια είναι αυτά που ωφελούν περισσότερο και εξυπηρετούν τα μέγιστα τις τρέχουσες πολιτικές, ποια είναι αυτά που θίγουν την καθεστηκυία τάξη, τον υποκριτικό καθωσπρεπισμό και ακόμα περισσότερο την ερμηνεία της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Η αναφορά - αφιέρωμα στον αγωνιστή της δημοκρατίας Αλέξανδρο Παναγούλη είναι ένα χρέος. Ο ίδιος αποτέλεσε παράδειγμα προς μίμηση στα χρόνια της αντιδικτατορικής του δράσης, παράδειγμα επίσης προς αποφυγή την ίδια εποχή, γιατί είναι ευκολότερο να προπαγανδίζεις εκ του ασφαλούς από το να είσαι στην πρώτη γραμμή και   φυσικά παράδειγμα προς αποφυγή στα μεταπολιτευτικά χρόνια όταν η σιωπή (που ο ίδιος δεν διέθετε) έγινε το εισιτήριο της κοινοβουλευτικής καταξίωσης από τα κόμματα. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα Έλληνος που αγωνίζεται για την πατρίδα του με ιδανικά που δεν έχουν ημερομηνία λήξεως και δεν εξαργυρώνει την προσφορά του. Η 17η Νοεμβρίου, ημερομηνία καταδίκης δις εις θάνατο για τη δράση του, θάφτηκε κάτω από τα γεγονότα του "Πολυτεχνείου". Εκείνη όμως την εποχή ο Αλ. Παναγούλης αποτελούσε έμπνευση για πολλούς αφανείς αγωνιστές της δημοκρατίας και αναγνωρίσιμους της επόμενης μέρας, ασχέτως αν στη συνέχεια διέγραψαν από τη μνήμη τους, στο βωμό της πολιτικής, τη συμπόρευση με τις ιδέες του. Η παρουσίαση του βιογραφικού του, αποτελεί απλά έναν ελάχιστο φόρο τιμής, επειδή χάρη σε αγωνιστές του επιπέδου του, μπορώ σήμερα να εκφράζομαι ελεύθερα.  Αιγαιόγλαρος  


Σύμφωνα με την εφημερίδα Έθνος, της 6ης Μαΐου 2006, στην απολογία του, ο Παναγούλης στο στρατοδικείο τον Nοέµβριο του 1968, είπε μεταξύ άλλων: «H ανάκρισις ήρχισε κλιµακουµένη από της περιοχής των γρονθοκοπηµάτων, των εγκαυµάτων, της φάλαγγος και των ραβδισµών

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Περπάτησα στα χνάρια του ήρωα..........

  Πίσω μου άφηνα υγρά χιλιόμετρα από την πρωινή βροχή. Βρισκόμουν πολύ κοντά στον προορισμό μου και η συγκίνησή μου ήταν ιδιαίτερη. Σε λίγο η αλλοτινή Στάτιστα της Καστοριάς θα με δεχόταν με την καιρό νέα της ονομασία, μέσα σ’ ένα βουβό περιβάλλον γεμάτο υγρασία. Χαμήλωσα ταχύτητα κι άνοιξα το παράθυρο να μυρίσω τα ίδια αρώματα που γέμισαν κάποτε τα πνευμόνια του ήρωα. Έψαξα με γρήγορες ματιές να βρω τις σκιές της ομάδας του που με προσοχή έβγαινε από το δάσος για να περάσει τη νύχτα στο χωριό και να μπορέσει ο Καπετάνιος να συναντήσει τους τοπικούς συνδέσμους του.
Ήταν Τρίτη 12 Οκτωβρίου 1904 όταν έμπαινε στο χωριό ο φέρων το φως της ελευθερίας. Κανείς δεν φαντάζεται ότι αυτός θα είναι ο τάφος του. Όλα πάνε κατ’ ευχή μέχρι την επομένη ή τουλάχιστον έτσι πίστεψαν. Ο κομιτατζής Μήτρος Βλάχος όμως έχει ενημερώσει το τουρκικό απόσπασμα για μια ομάδα ένοπλων Ελλήνων, χωρίς να γνωρίζει ποιος ηγείται και  έτσι δρομολογείται συγκυριακά  το τέλος του Παύλου Μελά. Μόνο η μοίρα γνώριζε για το άδικο τέλος του. Η Τετάρτη που ξημέρωσε έφεξε κι έδειξε στο θάνατο το δρόμο.
Έφτασα επιτέλους έξω από την οικία Καζαντζάκη στο χωριό Μελάς. Ο καλόκαρδος απόγονος της οικογενείας, μοναχός θεματοφύλακας του τόπου του μαρτυρίου, αφήνει τις προσωπικές ασχολίες της στιγμής για να γίνει  ξεναγός. Τα όσα αφηγείται μου είναι γνωστά, όπως και σε πολλούς. Όμως είναι αλλιώς να είσαι στο μέσον του σκηνικού. Ανεβαίνω τη σκάλα για το δώμα. Τρίζει από τα χρόνια, γέρικο σκαρί που θέλει να δώσει τη δική του μαρτυρία. Ο ίδιος τριγμός και στο δώμα. Φωτογραφίες, κειμήλια, στολές…….. Μένω για λίγο μόνος, κλείνω τα μάτια και ακούω τους ψιθύρους των αγωνιστών. Και αμέσως μετά ακούω τουφεκιές, φωνές, τρεξίματα…. Φέρνω την ιστορία στο μυαλό και ακολουθώ τη διαδρομή προς το ισόγειο ψάχνοντας το σημείο που λαβώθηκε θανάσιμα ο ήρωας. Μια τόσο μικρή γωνιά χώρεσε το θάνατο ενός τόσο μεγάλου αγωνιστή.

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Ενός λεπτού σιγή .....

Το Αστυνομικό σώμα διαθέτει έναν θλιβερό και δυστυχώς ατελείωτο κατάλογο με θύματα που σκοτώθηκαν την ώρα του καθήκοντος ή αργότερα ένεκα αυτού και φυσικά έναν ακόμα με τους τυχερούς που έζησαν, με τις όποιες σωματικές βλάβες "κέρδισαν".  
Θύματα στο βωμό της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, απέσπασαν για λίγο τη συμπάθεια κάποιων και μετά ξεχάστηκαν. Έμειναν μια πικρή ανάμνηση για τους οικείους τους και την υπηρεσιακή τους οικογένεια. 
Το έγκλημα δρα εξελισσόμενο και με αυξανόμενη βία. Οι πολιτικές επιθέσεις κλιμακώνονται οργανωμένα.  Πολλές φορές οι θύτες τους καλυμμένοι πίσω από την ανωνυμία της κουκούλας ή του κράνους, προστατεύουν καλά τον πολιτικό τους χώρο και θέλουν να δείχνουν απλά ένα αγανακτισμένο πλήθος, που με αφορμή "κοινωνικές αδικίες" ή "ατυχήματα" ενεργούν ως αυτόκλητοι τιμωροί.

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Νεοναζισμός ...με τα μάτια του Μάνου Χατζηδάκι...

  Περιπλανόμενος στους διαδικτυακούς δρόμους βρήκα ένα κείμενο του Χατζιδάκι για το "νεοναζισμό". Είναι από αυτά που απλά συμφωνείς ή διαφωνείς και δεν σχολιάζεις. Ίσως γιατί η εμβέλεια της προσωπικότητας του συντάκτη δεν αφήνει περιθώρια να σταθείς, ίσως γιατί η διανόηση δεν είναι αντικείμενο διαβουλεύσεων, ίσως και το πιο πιθανό επειδή οι προφητείες πολλές φορές μας αφήνουν αποσβολωμένους να αναδεύουμε τις ευθύνες όσων δημιούργησαν ή οδήγησαν στα όσα βιώνουμε και κάπου εκεί ανάμεσα να παρατηρούμε να πλανάτε και η δική μας μικρή ή απειροελάχιστη ευθύνη για τις ανοχές που επιδείξαμε κατά περίπτωση.  
Το αντέγραψα μαζί με ένα μέρος από την εισαγωγή του και το μοιράζομαι μαζί σας, όπως τις αγωνίες μου για το μέλλον.
Απολαύστε το.......

Τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, ο Χατζιδάκις δημοσίευσε στην Ελευθεροτυπία ένα προφητικό κείμενο με τίτλο «Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι» όπου με μοναδική διαύγεια προέβλεψε την έλευση του νεοναζισμού και της Χρυσής Αυγής και τους λόγους που θα μας οδηγούσαν αργά ή γρήγορα εκεί. Το κείμενο διανεμήθηκε στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λιστ και Μπάρτοκ.
«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε

Στα πρόθυρα του "1984"...

Στην πολιτεία που έγινε πορνείο
μαστροποί και πολιτικές
διαλαλούν σάπια θέλγητρα....
Φυραίνει ο τόπος ολοένα
χωματένιο σταμνί...
Το φως είναι σφυγμός
ολοένα πιο αργός
θαρρείς πως πάει να σταματήσει..
                       Γεώργιος Σεφέρης

Κι εκεί που όλα δείχνουν ήρεμα, πάνω που βάζω στη σειρά τους λογαριασμούς για ν' αποφασίσω ποιον δεν θα πληρώσω αυτόν τον μήνα, αφού δε φτάνει η σύνταξη, μαθαίνω για την ανθρωποκτονία με πολιτικά κίνητρα και πρέπει ν' ασχοληθώ με τους ανεγκέφαλους που εκτελούν "διατεταγμένη υπηρεσία". 
Μοιραία αναλογίζομαι εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις που ταλάνισαν τη χώρα, την ίδια στιγμή που στον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο κλείνανε τις πληγές  του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ασχολιόταν με την ανάπτυξη. Σε αντιστοιχία τα τελευταία χρόνια ενώ οι υπόλοιπες ασθενείς οικονομίες προσπαθούν να βρουν λύσεις στα αδιέξοδά τους για να απαλλαγούν από τον έλεγχο ή την εποπτεία "τροϊκανών", εμείς ανεχόμαστε πολιτικές αντιπαραθέσεις που αλώνουν συνειδήσεις, εκμεταλλευόμενες την άθλια οικονομική κατάσταση. 
Τώρα όλοι "ανακάλυψαν" το τέρας, "το αυγό του φιδιού", τον κίνδυνο εκ των άκρων, το φασισμό...
Παρακάμπτοτε οι εγκληματικές όπως αποδείχτηκε συμπεριφορές και πολιτικές των παρατάξεων που

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

Ο Πανάγιος Τάφος, τρισδιάστατα στον υπολογιστή σας

Εκπληκτικό: Βρεθείτε στον Πανάγιο Τάφο με ένα κλικ!