Σπύρος Σπηρομήλιος (1864-1930), Συνταγματάρχης Χωροφυλακής

Η ανάρτηση αποτελεί αναδημοσίευση από την ομότιτλη ανάρτησή μου στο blog "Λόγος ευθύνης" και είναι αποτέλεσμα διαδικτυακής μου έρευνας 

 Με την ευκαιρία της επετείου της ανακήρυξης της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, την 17η Φεβρουαρίου 1914, παρουσιάζουμε μέσα από διαδικτυακές πηγές, ένα βιογραφικό ενός εκ των πρωτεργατών του αγώνα για την απελευθέρωση της Β.Ηπείρου, της «ένωσης» με την μητέρα Ελλάδα και τελικά της προσωρινής αυτονόμησής της. Ο λόγος για τον Σπύρο Σπυρομήλιο(1864-1930) και η παρουσίασή του, πέραν της ιστορικής σημασίας, γίνεται λόγω της ιδιότητάς του ως Αξιωματικού της Ελληνικής ΒασιλικήςΧωροφυλακής. Πέραν της γνωστότερης αυτής παρουσίας του, θα τον συναντήσουμε σε όλους τους αγώνες και τις ιστορικές μάχες της εποχής του, που αποτελούν τη συνέχεια των απελευθερωτικών αγώνων και για την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα, σε μια προσπάθεια η χώρα να θέσει τα όριά της γύρω από τις πατρογονικές εστίες του ελληνισμού. 

  Ο Σπυρομήλιος ο άγνωστος σε πολλούς Έλληνας αγωνιστής της ελευθερίας, αποτελεί παράλληλα και αντιπροσωπευτική περίπτωση της γενικότερης συμμετοχής των ανδρών της Χωροφυλακής στους εθνικούς αγώνες της χώρας μας, επιδεικνύοντας το ίδιο σθένος με όλους όσους αγωνίσθηκαν για την ελευθερία.

   Ο Σπυρομήλιος είναι ένας ήρωας της εποχής, ένας Έλληνας που οραματίζεται και προσπαθεί να κάνει πράξη το όραμα, κόντρα στα πρέπει, τιμώντας το ρόλο του ως Αξιωματικού ενός ενδόξου ενόπλου σώματος, χωρίς όμως να διστάσει και να αρνηθεί εντολές. αφού η κρίση του είχε ως μοχλό την ελευθερία του ελληνισμού. 

17 Νοεμβρίου 1968 - Καταδίκη δις εις θάνατο του Αλ.Παναγούλη

Το άρθρο που ακολουθεί είναι αναδημοσίευση από μια παλαιότερη ανάρτησή μου στο  mantatoforos.blogspot.gr, με τον ίδιο τίτλο και η εισαγωγή του αποτελεί σχόλιο με το διαδικτυακό μου "ψευδώνυμο".

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Η μνήμη των γεγονότων που στιγματίζουν την πορεία μιας χώρας ή προσώπων που έδωσαν το δικό τους στίγμα, ασθενεί όταν αυτά τυχαίνει να έχουν πραγματοποιηθεί την ίδια ημερομηνία. Επισκιάζονται έτσι γεγονότα - σημαντικές πτυχές του παρελθόντος, ανάλογα με το ποια είναι αυτά που ωφελούν περισσότερο και εξυπηρετούν τα μέγιστα τις τρέχουσες πολιτικές, ποια είναι αυτά που θίγουν την καθεστηκυία τάξη, τον υποκριτικό καθωσπρεπισμό και ακόμα περισσότερο την ερμηνεία της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Η αναφορά - αφιέρωμα στον αγωνιστή της δημοκρατίας Αλέξανδρο Παναγούλη είναι ένα χρέος. Ο ίδιος αποτέλεσε παράδειγμα προς μίμηση στα χρόνια της αντιδικτατορικής του δράσης, παράδειγμα επίσης προς αποφυγή την ίδια εποχή, γιατί είναι ευκολότερο να προπαγανδίζεις εκ του ασφαλούς από το να είσαι στην πρώτη γραμμή και   φυσικά παράδειγμα προς αποφυγή στα μεταπολιτευτικά χρόνια όταν η σιωπή (που ο ίδιος δεν διέθετε) έγινε το εισιτήριο της κοινοβουλευτικής καταξίωσης από τα κόμματα. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα Έλληνος που αγωνίζεται για την πατρίδα του με ιδανικά που δεν έχουν ημερομηνία λήξεως και δεν εξαργυρώνει την προσφορά του. Η 17η Νοεμβρίου, ημερομηνία καταδίκης δις εις θάνατο για τη δράση του, θάφτηκε κάτω από τα γεγονότα του "Πολυτεχνείου". Εκείνη όμως την εποχή ο Αλ. Παναγούλης αποτελούσε έμπνευση για πολλούς αφανείς αγωνιστές της δημοκρατίας και αναγνωρίσιμους της επόμενης μέρας, ασχέτως αν στη συνέχεια διέγραψαν από τη μνήμη τους, στο βωμό της πολιτικής, τη συμπόρευση με τις ιδέες του. Η παρουσίαση του βιογραφικού του, αποτελεί απλά έναν ελάχιστο φόρο τιμής, επειδή χάρη σε αγωνιστές του επιπέδου του, μπορώ σήμερα να εκφράζομαι ελεύθερα.  Αιγαιόγλαρος  

Σύμφωνα με την εφημερίδα Έθνος, της 6ης Μαΐου 2006, στην απολογία του, ο Παναγούλης στο στρατοδικείο τον Nοέµβριο του 1968, είπε μεταξύ άλλων: «H ανάκρισις ήρχισε κλιµακουµένη από της περιοχής των γρονθοκοπηµάτων, των εγκαυµάτων, της φάλαγγος και των ραβδισµών

Περπάτησα στα χνάρια του ήρωα..........

  Πίσω μου άφηνα υγρά χιλιόμετρα από την πρωινή βροχή. Βρισκόμουν πολύ κοντά στον προορισμό μου και η συγκίνησή μου ήταν ιδιαίτερη. Σε λίγο η αλλοτινή Στάτιστα της Καστοριάς θα με δεχόταν με την καιρό νέα της ονομασία, μέσα σ’ ένα βουβό περιβάλλον γεμάτο υγρασία. Χαμήλωσα ταχύτητα κι άνοιξα το παράθυρο να μυρίσω τα ίδια αρώματα που γέμισαν κάποτε τα πνευμόνια του ήρωα. Έψαξα με γρήγορες ματιές να βρω τις σκιές της ομάδας του που με προσοχή έβγαινε από το δάσος για να περάσει τη νύχτα στο χωριό και να μπορέσει ο Καπετάνιος να συναντήσει τους τοπικούς συνδέσμους του.

Ήταν Τρίτη 12 Οκτωβρίου 1904 όταν έμπαινε στο χωριό ο φέρων το φως της ελευθερίας. Κανείς δεν φαντάζεται ότι αυτός θα είναι ο τάφος του. Όλα πάνε κατ’ ευχή μέχρι την επομένη ή τουλάχιστον έτσι πίστεψαν. Ο κομιτατζής Μήτρος Βλάχος όμως έχει ενημερώσει το τουρκικό απόσπασμα για μια ομάδα ένοπλων Ελλήνων, χωρίς να γνωρίζει ποιος ηγείται και  έτσι δρομολογείται συγκυριακά  το τέλος του Παύλου Μελά. Μόνο η μοίρα γνώριζε για το άδικο τέλος του. Η Τετάρτη που ξημέρωσε έφεξε κι έδειξε στο θάνατο το δρόμο.

Έφτασα επιτέλους έξω από την οικία Καζαντζάκη στο χωριό Μελάς. Ο καλόκαρδος απόγονος της οικογενείας, μοναχός θεματοφύλακας του τόπου του μαρτυρίου, αφήνει τις προσωπικές ασχολίες της στιγμής για να γίνει  ξεναγός. Τα όσα αφηγείται μου είναι γνωστά, όπως και σε πολλούς. Όμως είναι αλλιώς να είσαι στο μέσον του σκηνικού. Ανεβαίνω τη σκάλα για το δώμα. Τρίζει από τα χρόνια, γέρικο σκαρί που θέλει να δώσει τη δική του μαρτυρία. Ο ίδιος τριγμός και στο δώμα. Φωτογραφίες, κειμήλια, στολές…….. Μένω για λίγο μόνος, κλείνω τα μάτια και ακούω τους ψιθύρους των αγωνιστών. Και αμέσως μετά ακούω τουφεκιές, φωνές, τρεξίματα…. Φέρνω την ιστορία στο μυαλό και ακολουθώ τη διαδρομή προς το ισόγειο ψάχνοντας το σημείο που λαβώθηκε θανάσιμα ο ήρωας. Μια τόσο μικρή γωνιά χώρεσε το θάνατο ενός τόσο μεγάλου αγωνιστή.

Πόντιοι και Λαζοί, παράλληλοι βίοι

Έγινε πλέον σύνηθες φαινόμενο να ακούγονται ανθελληνικές τοποθετήσεις από ελληνόφωνους πολίτες της χώρας μας, που είτε δε γνωρίζουν την καταγωγή τους, είτε δεν τους αρέσει, είτε αισθάνονται τόσο παγκόσμιοι πολίτες που υποβαθμίζουν το ρόλο του έθνους, είτε είναι έμμισθοι πράκτορες, είτε εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα για προσωπικούς λόγους, είτε για άλλους "δυσνόητους" για μένα λόγους, εκστομίζουν απόψεις που δεν έχουν να κάνουν σίγουρα με την αμάθεια, καθώς λέγονται και από πανεπιστημιακούς, με σκοπό να δημιουργήσουν ένα προηγούμενο το οποίο θα προσφέρουν σε κύκλους που αγωνίζονται να αφαιρέσουν από την Ελλάδα, δικαιώματα και ιστορική αλήθεια.  

    Από μέρους μου απλά προσπαθώ να συμβάλω στην αντιμετώπιση του φαινομένου κάνοντας τη λογική κίνηση να αναπαράγω την αλήθεια, έτσι όπως επιστημονικά δίδεται από καταξιωμένους καθηγητές όπως ο κ. Κώστας Φωτιάδης.

  Αφορμή το δημοσίευμα, που αναπαράγεται τις τελευταίες μέρες, του μέχρι πρόσφατα εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ στην Επιτροπή Δικαιωμάτων της Βουλής, γνωστού από τις ανθελληνικές απόψεις του, Νάσου Θεοδωρίδη που αμφισβητεί και την Ελληνικότητα των Ποντίων.

Επειδή η αξία του κ.καθηγητή σαφώς προηγείται, αν και ο 2ος μάλλον στερείται αυτής, ακολουθεί το κείμενό του που διάβασα στο hellinon.net με τίτλο Πόντιοι ή Λαζοί και στο τέλος παρέχονται συμπληρωματικά (έτσι για την εξαγωγή συμπερασμάτων) στοιχεία σχετικά με τον κατάπτυστο πολιτευόμενο.  

 

Πόντιοι ή Λαζοί

Κ. Φωτιάδης

«Οι Θεοί του Ολύμπου μιλούσαν Αλβανικά»!

Θα έπρεπε ίσως να αφιερώσω χρόνο στην αναζήτηση θεμάτων που προκαλούν γέλιο, έτσι για να βγούμε και λίγο από την κατήφεια που μας κατέκλυσε.

Επειδή όμως μου είναι δύσκολο να μπω στα χωράφια άλλων ειδικών στον τομέα αυτό, αρκούμαι να αναδημοσιεύω αναρτήσεις που αν μη τι άλλο, μπορούν να προκαλέσουν έστω κι ένα μειδίαμα. Έχουμε λοιπόν τώρα και μια κακή αντιγραφή, ενός ήδη απελπιστικά ανιστόρητου κακοποιημένου επιθεωρησιακού τύπου έργου που μας παρουσίαζαν ως τώρα οι Σκοπιανοί, να προσπαθεί να τονώσει τα εθνικιστικά κινήματα στην Αλβανία με μυθοπλασίες τύπου αμερικανικών σήριαλ με πρωταγωνιστές τη "Ζήνα" ή τον "Ηρακλή". Πρέπει κάποιος να μηνύσει στους Αλβανούς αξιωματούχους πως η ανέλιξή τους στον πολιτικό στίβο της χώρας τους, δεν μπορεί να περνά από μυθεύματα και ιστορίες που μόνο οι ανιστόρητοι και αγράμματοι πολίτες θα μπορούσαν να πιστέψουν. Και ένα τέτοιο σύνολο πολιτών σίγουρα δεν μπορεί να είναι ότι καλύτερο ως βάση για την ενταξιακή τους πορεία στην Ευρώπη του αύριο. 

Οι μικρές χώρες δεν είναι απαραίτητο να έχουν και μικρούς πολιτικούς. Το μεγαλείο έρχεται όταν

Τουρκάλα ιστορικός: Όταν η Σμύρνη καιγόταν ο Κεμάλ απολάμβανε τη θέα!!!

Την ιστορική και μόνη αλήθεια για τα πάθη της τελευταίας ελληνικής πόλης στις ακτές της Μικράς Ασίας, οι περισσότεροι Έλληνες, άλλος με λεπτομέρειες κι άλλος με γενικότητες και τη γνωρίζουμε και την υπερασπιζόμαστε μέσα κι έξω από την ελληνική επικράτεια. 

Το ίδιο ισχύει και για πολλούς "διαβασμένους" των άλλων χωρών ανεξάρτητα από το τι συμφέρει στην εξωτερική πολιτική της χώρας τους να ακούγεται.

Οι πληροφορίες υπήρχαν πάντα και μάλιστα από διακεκριμένους δημοσιογράφους και τις προξενικές αρχές της πολύπαθης Σμύρνης. Έχει όμως ιδιαίτερη αξία να ακούγεται η αλήθεια από τα χείλη ενός ιστορικού της γειτονικής χώρας. Και είναι αυτή ίσως η μόνη οδός που μπορεί να εξομαλύνει τις σχέσεις μας, όχι η παραδοχή οποιασδήποτε ελληνικής εκδοχής, αλλά η ανεξάρτητη έρευνα και η παραδοχή της ιστορικής αλήθειας που ακόμα και στην προκειμένη περίπτωση θα μας δικαιώσει. Ίσως τότε και οι εκ των έσω φωνές σε μια προσπάθεια να ξεφύγουν την απομόνωση να θελήσουν να συνομολογήσουν την απαράδεκτη ιστορικά, αλλά ιδεολογικά και κυρίως κομματικά παρουσιαζόμενη άποψη των γεγονότων. 

Κωνσταντινούπολη, με τα μάτια ενός Τούρκου

Για τη θλιβερή επέτειο της 29ης Μαΐου, έχουν γράψει πολλοί, ιστορικοί και μη και αναπαράγονται τις τελευταίες μέρες, ως κατάθεση μνήμης από τους φίλους του διαδικτύου. Επειδή μια ακόμα καθαρά ιστορική αναφορά πιθανόν να μην προσθέτει κάτι, επέλεξα από όσα διάβασα και θα σταθώ στην οπτική ενός Τούρκου δημοσιογράφου, που αποτυπώνει μέσα από την ιστορική παραδοχή, με λίγα λόγια, την εικόνα του σήμερα. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Sabah και εκπλήσσει όσους έχουν υπόψη τους την επίσημη άποψη της Τουρκίας. Είναι από τις λίγες φωνές που θα μπορούσαν να προσθέσουν κάτι στην Ελληνοτουρκική προσέγγιση, μέσα από αλήθειες και όχι μέσω άναρθρων κραυγών περί "αρχαιότουρκων" κατοίκων της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Το κείμενο μεταφρασμένο αναρτήθηκε στο " Ρωμαίικο Οδοιπορικό ", με αρχικό τίτλο:

Ἀπίστευτη ὁμολογία ἑνὸς σκεπτόμενου Τούρκου δημοσιογράφου...

Χαρακτηριστικό ἀπόσπασμα: "Κάθε χρόνο τέτοια ἐποχή, µ΄ αὐτὲς τὶς γιορτὲς ποῦ κάνετε, διακηρύσσετε σὲ ὅλο τὸν κόσµο ὅτι: «αὐτὰ τὰ μέρη δὲν ἦταν δικὰ µας, ἤρθαµε ἐκ τῶν ὑστέρων καὶ τὰ πήραμε µἐ τὴ βία». Μήπως στὸ ὑποσυνείδητό σας ὑπάρχει ὁ φόβος ὅτι ἡ Πόλη κάποια µέρα θὰ δοθεῖ πίσω; Ἀντὶ νὰ περηφανευόμαστε µἐ τὶς πόλεις ποὺ κατακτήσαμε, ἂς περηφανευτοῦμε µἐ αὐτὲς ποὺ ἱδρύσαμε, αν ὑπάρχουν. Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχουν. Ὅλη ἡ Ἀνατολὴ εἶναι περιοχὴ µἒ τὴν βία κατακτημένη..."

Στρατιωτική εισβολή των Γερμανών - 6 Απριλίου 1941

   Στις 05.15΄ το πρωί της 6ης Απριλίου 1941, εκδηλώθηκε η πρώτη επίθεση των Γερμανών εναντίον της Ελλάδας και από της 05.30΄ επεκτάθηκε σ' ολόκληρο το μέτωπο από το τριεθνές μέχρι βόρεια της Κομοτηνής. Για τα επόμενα τέσσερα και πλέον 24ωρα, στα οχυρά της γραμμής των συνόρων, έμελλε να διαδραματιστούν επικοί αγώνες και σκηνές απερίγραπτου ηρωισμού, που θα προκαλέσουν το θαυμασμό όχι μόνο όλου του κόσμου αλλά και των Γερμανών. 

   Για τους περισσότερους, ακόμα και σήμερα το άκουσμα της μάχης του Ρούπελ είναι απλά ένα πολεμικό επεισόδιο. Δεν φρόντισε το εκπαιδευτικό μας σύστημα να εντάξει στη διδασκαλία του επαρκείς αναφορές και αναλύσεις των κατορθωμάτων του Ελληνοϊταλικού πολέμου και του της συμμετοχής μας στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Όσοι είχαν την τύχη να επισκεφθούν ένα από τα οχυρά έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της σημασίας της αντίστασης των ελληνικών στρατευμάτων στην κυριότερη αμυντική γραμμή της Μακεδονίας. Εγώ στην επετειακή μου αυτή αναφορά, θα προσπαθήσω να παρουσιάσω ορισμένα στοιχεία  για να προσεγγίσει έστω και ελάχιστα ο αναγνώστης περί τίνος πρόκειται και να αναζητήσει σε άλλες εκτενέστερες πηγές, λεπτομέρειες που θα ολοκληρώσουν την παρουσίαση του μεγέθους των όσων δραματικών περιστατικών έλαβαν χώρα το ανοιξιάτικο εκείνο 5νθήμερο του 1941. Οι αναφορές πρωταγωνιστών της εποχής έχουν τη δική τους βαρύτητα γι αυτό και μνημονεύονται αντί άλλων σχολίων.

   "....Ένας επί πλέον εισβολεύς, ένας επί πλέον αντίπαλος ανήκων ατυχώς εις την ομάδα των αυτοαποκαλουμένων πεπολιτισμένων κρατών επιχειρεί να καταπατήση τα ιερά του Έθνους........Θα πολεμήσωμεν αντιτάσσοντες εις την βίαν του επιδρομέως τα όπλα μας και τα στήθη μας, διδάσκοντες και τον νέον αντίπαλον ότι η Ελλάς από την οποίαν ήντλησεν τόσα πολύτιμα διδάγματα δεν αντιμετωπίζεται...." (από την ημερήσια διαταγή του Αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου).

   Ο αγώνας των οχυρών ήταν άνισος. 'Όμως η "Ελευθερία" όπως λέει ο Σολωμός σ' ένα στοχασμό του στους Ελεύθερους Πολιορκημένους είναι μεστή από το χρέος.

                                                                                         Ας πάμε τώρα λίγο πίσω στο χρόνο:

Ομιλία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα

Δεν υπάρχουν σχόλια που να ξεπερνούν το μεγαλείο ψυχής που βγαίνει απ' τα λόγια του μεγάλου αρχηγού. Η ανάγνωση του κειμένου είναι αρκετή κι επιβάλλεται κάθε τόσο να επανερχόμαστε.

Αιγαιόγλαρος 

( 7 Οκτωβρίου 1838)

προς τους νέους του Α΄ Γυμνασίου της Αθήνας:

Παιδιά μου!

Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ' αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.

Ημέρες μνήμης - Επανάσταση 1821, η επανάκαμψη του έθνους

Αλέξανδρος Υψηλάντης

   Ο χριστιανισμός ως μόνη κοινότητα που διατηρεί σχέση με την ελληνικότητα του τόπου, φτάνει στην ευλογημένη στιγμή να επαναστατήσει. Ο Οθωμανικός ζυγός δεν μπορεί πλέον να επικρατεί εκεί που ο ελληνισμός έγραψε ένδοξες σελίδες ιστορίας.

   Μετά από επαναστατικές προσπάθειες στα 400 περίπου χρόνια από της Αλώσεως της Πόλης, περισσότερο τοπικού χαρακτήρα, φτάνει οργανωμένα πλέον, χάρη στη σημαντική συμβολή της Φιλικής Εταιρείας, στην επίσημη καθολική επανάσταση υπό την ηγεσία του ήρωα Αλέξανδρου Υψηλάντη. Ήταν ίσως ένα από τα παιχνίδια της ιστορίας να έρθουν έτσι τα γεγονότα, ώστε να ηγηθεί της επανάστασης  Έλληνας που καταγόταν (από το χωριό Υψήλ της επαρχίας Όφεως του Πόντου) από την τελευταία ελεύθερη περιοχή του βυζαντινού κόσμου, την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, την αυτοκρατορία των Κομνηνών, για να αποτελέσει το συνδετικό κρίκο του ελληνισμού που μαρτυρούσε έκτοτε υπό τον τουρκικό ζυγό. 
  Η 25^η Μαρτίου είναι πέραν των άλλων και η συμβολική εκείνη ημερομηνία που θέλει τον Ευαγγελισμό της Θεομήτορος, να αποτελεί και τον Ευαγγελισμό του ελληνικού έθνους. Ορθοδοξία και ελληνισμός συνεορτάζουν σ’ έναν μοναδικό συμβολισμό.

Πανελληνισμός: Η απάντηση στην παγκόσμια υποταγή

05 / 03 / 201213:42

Οι Έλληνες ηγέτες υπηρετούσαν τον Σκοπό, το Πνεύμα σε αντίθεση δυστυχώς με όλες τις άλλες αυτοκρατορίες της οικουμένης αλλά και με την σύγχρονη χρηματωπιστωτική λαίλαπα που παραπέμπει στην στυνγή βαρβαρότητα των Ούννων.

Η ιστορία έχει δώσει αμείλικτες απαντήσεις και έχει κρίνει συστήματα, πολιτισμικές απόπειρες, ιδεολογήματα αλλά και στάση ζωής. Ο κάθε πολιτισμός κρίνεται από το δεδομένο διαχείρισης της Ισχύος. Το Γιατί απέκτησε την Ισχύ και το Πώς την διαχειρίστηκε θα παραμείνουν τα μοναδικά κριτήρια αξιολόγησης των Εθνών μέσα στις χιλιετίες.

Η συμπεριφορά του νικητή βλέπετε κρίνει και την πραγματική του φύση, αφού σε κάθε εποχή υπήρχαν νικητές και ηττημένοι.

Η προσωρινή αυτονομία της Βορείου Ηπείρου

Από Βόρειος Ήπειρος > Αλβανία (σύντομη αναδρομή στα ιστορικά γεγονότα από μια έφηβη)

Άννα Γκάγκαλη: Γεννηθήκαμε Έλληνες και ΔΕΝ γίναμε!

Κυρ, 19/02/2012 - 02:35

Αυτόνομη Ελληνική Βόρειος Ήπειρος

Πριν 99 χρόνια η Ιταλία σε συνεργασία με τις Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισε να δημιουργήσει ένα τεχνητό κρατίδιο(Αλβανία) με τον εξής σκοπό: να εμποδίσει την Ελλάδα να επανέρθει στα φυσικά της σύνορα ( εντός αυτής και η νότια Ιταλία, Βερόνα- Σικελία, στην οποία κυριαρχούν ακόμα οι ελληνικές παραδόσεις και η αρχαία ελληνική διάλεκτος). Δεν φτάνει που ήθελαν τη δημιουργία αυτού του ανυπάρκτου τεχνητού κρατιδίου, αλλά αφαίρεσαν και από την ελληνική επικράτεια 28 επαρχίες(Κορυτσά, Χιμάρα, Αγίους Σαράντα, Αργυρόκαστρο, Δέλβινο, Πρεμετή, Πόγραδετς, Τεπελένι, Κολωνία, Λεσκοβίκι, Ερσέκα, Μοσχόπολη, Αυλώνα, Απολλωνία). Οι Ηπειρώτες όμως, δεν άντεξαν αυτή την αδικία, στις 17 Δεκεμβρίου ύστερα από 3 μήνες αποφάσισαν να εφαρμόσουν στην πράξη το άσμα που είχε πει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης το 1821 « αν λαχταράς την λευτεριά σε ξένους μην ελπίζεις μόνος σου πάρτην αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις!!».

Τουρκία, Γενοκτονίες και μειονότητες.Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση

Τουρκία, Γενοκτονίες και μειονότητες.Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση

Του Βασίλη Κυρατζόπουλου

Στις 23/1/2012 η Γαλλική Γερουσία ενέκρινε το νόμο «περί άρνησης αναγνωρισμένων γενοκτονιών». Αν και οι πάντες προσπάθησαν να περιορίσουν το γεγονός σ’ ότι αφορά τα αδικήματα κατά των Αρμενίων που διαπράχθηκαν την περίοδο 1916 – 1919, στα άρθρα που ψηφίστηκαν δεν περιλαμβάνονται οι λέξεις Αρμένιοι ή Αρμενία.

Στις συζητήσεις που έγιναν στην Γερουσία (αλλά και σ’ αυτές που έγιναν στη Βουλή), ο βασικός αντίλογος επικεντρώθηκε στο ότι ο εν λόγω νόμος, περιορίζει «την ελευθερία του λόγου». Όμως, όπως τονίστηκε στις συζητήσεις, το Ακαδημαϊκό Άσυλο θα προστατεύσει κάθε επιστήμονα, που βούλεται να προβάλει τις όποιες αντιρρήσεις μέσω Πανεπιστημιακής κοινότητας. Άρα ο νόμος προσπαθεί να προστατεύσει τους απογόνους των θυμάτων από μη επιστημονικές καθοδηγούμενες προβολές, που ισχυρίζονται ότι «δεν υπήρξε καμία γενοκτονία κατά των Αρμενίων», παραχαράζοντας την ιστορία.

Γρηγόρης Αυξεντίου, ακόμα ένας Έλληνας στο βωμό της ελευθερίας.

    

Μνημείο του Γρηγόρη Αυξεντίου στην Κύπρο
Γέννηση	22 Φεβρουαρίου 1928 Λύση Αμμοχώστου
Θάνατος	3 Μαρτίου 1957 (29 ετών) Μαχαιράς, Κύπρος
Ψευδώνυμο	Ζήδρος, κ.α.
Γονείς	Πιερής και Αντωνία Αυξεντίου
Συγγενείς	Χρυστάλα Αυξεντίου (αδελφή)

Ο Γρηγόρης Πιερή Αυξεντίου (1928-1957) ήταν Κύπριος αγωνιστής της ΕΟΚΑ, κατά τον Απελευθερωτικό Αγώνα του 1955-59 εναντίον της Αγγλικής κατοχής. Ήταν δεύτερος στην ιεραρχία της οργάνωσης, και σκοτώθηκε από τους Άγγλους σε μάχη που δόθηκε κοντά στο Μοναστήρι Μαχαιρά. Κατά τη διάρκεια του αγώνα ήταν κυρίως γνωστός με το ψευδώνυμο Ζήδρος, ενώ εκ των υστέρων ονομάστηκε «Σταυραετός του Μαχαιρά».

Στην Κύπρο θεωρείται εθνικός ήρωας, και τιμάται κάθε χρόνο με μνημόσυνο στο Μοναστήρι Μαχαιρά, σε ημερομηνία που πλησιάζει εκείνην του θανάτου του.